Σε αντίθετα στρατόπεδα βρίσκονται Γαλλία και Γερμανία για το πόσο προστατευτική πρέπει να γίνει η νέα βιομηχανική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς οι Βρυξέλλες προετοιμάζουν το Industrial Accelerator Act (IAA), ένα φιλόδοξο νομοθετικό πλαίσιο που επιχειρεί να ενισχύσει την ευρωπαϊκή παραγωγή και ταυτόχρονα να περιορίσει το ανθρακικό αποτύπωμα της βιομηχανίας. Η αντιπαράθεση αναμένεται να ενταθεί το φθινόπωρο, όταν Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και κράτη-μέλη θα διαπραγματευτούν το τελικό κείμενο της νομοθεσίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα κρίσιμο ερώτημα: θα πρέπει η Ευρώπη να προστατεύσει πιο επιθετικά τους δικούς της παραγωγούς απέναντι στις φθηνότερες εισαγωγές ή να αποφύγει μέτρα που μπορεί να προκαλέσουν εμπορικά αντίποινα;
Η Γαλλία, σύμφωνα με δημοσίευμα στο Politico, τάσσεται υπέρ ισχυρότερων κανόνων «Made in Europe», με στόχο να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή παραγωγή και να περιοριστεί ο ανταγωνισμός από επιδοτούμενες εισαγωγές, κυρίως από την Κίνα. Η Γερμανία, αντίθετα, εμφανίζεται πιο επιφυλακτική, καθώς η οικονομία της εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές και το Βερολίνο φοβάται ότι μια πιο προστατευτική ευρωπαϊκή πολιτική θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα από εμπορικούς εταίρους.
Στόχος η αναβίωση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας
Το Industrial Accelerator Act αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες της δεύτερης θητείας της προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις προτάσεις της έκθεσης του Μάριο Ντράγκι για την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης. Στόχος είναι να αυξηθεί το μερίδιο της μεταποίησης στην οικονομία της ΕΕ από περίπου 14% σήμερα στο 20% έως το 2035, ενώ παράλληλα να επιταχυνθούν οι αδειοδοτήσεις για βιομηχανικές επενδύσεις και να μειωθεί η γραφειοκρατία που λειτουργεί ως εμπόδιο για τις επιχειρήσεις.
Το σχέδιο προβλέπει επίσης τη δημιουργία αγορών για προϊόντα χαμηλών εκπομπών άνθρακα, μέσω υποχρεωτικών ποσοστώσεων στις δημόσιες προμήθειες. Μεταξύ άλλων, η πρόταση προβλέπει ότι ορισμένα δημόσια έργα θα πρέπει να χρησιμοποιούν ευρωπαϊκό τσιμέντο και αλουμίνιο σε συγκεκριμένες αναλογίες.
Στον χάλυβα, ωστόσο, η αρχική πρόταση ήταν πιο περιορισμένη. Προέβλεπε ότι το 25% του χάλυβα σε ορισμένα δημόσια έργα θα πρέπει να είναι χαμηλών εκπομπών, χωρίς όμως να απαιτείται να έχει παραχθεί στην Ευρώπη. Η επιλογή αυτή προκάλεσε αντιδράσεις από την ευρωπαϊκή χαλυβουργία, η οποία προειδοποίησε ότι οι δημόσιες προμήθειες θα μπορούσαν τελικά να καταλήξουν σε εισαγόμενο χάλυβα.
Το «Made in Europe» διχάζει
Η συζήτηση για τον χάλυβα αποτυπώνει τη βαθύτερη διαφωνία μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου. Η Γαλλία θεωρεί ότι η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρότερη βιομηχανική άμυνα απέναντι στην Κίνα και άλλες μεγάλες βιομηχανικές οικονομίες. Η Γερμανία, όμως, φοβάται ότι μια τέτοια στροφή προς τον προστατευτισμό θα πλήξει τις εξαγωγές της. Οι ανησυχίες αυτές δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της ΕΕ. Ήδη εμπορικοί εταίροι και σύμμαχοι εκφράζουν επιφυλάξεις για τις προτεινόμενες διατάξεις, καθώς φοβούνται ότι η Ευρώπη μπορεί να υιοθετήσει πολιτικές «Buy European» που θα περιορίζουν την πρόσβαση ξένων προϊόντων στην ενιαία αγορά.
Μια συμβιβαστική πρόταση επιχειρεί να αντικαταστήσει την ευρύτερη έννοια του «Made in Europe» με ένα πιο συγκεκριμένο σύστημα, που θα λαμβάνει υπόψη τις εμπορικές συμφωνίες και την πρόσβαση κάθε προϊόντος στην ευρωπαϊκή αγορά. Παράλληλα, δίνεται στην Επιτροπή η δυνατότητα να χαλαρώνει τις ποσοστώσεις χαμηλών εκπομπών όταν αυτές αυξάνουν σημαντικά το κόστος παραγωγής ή απειλούν την ανταγωνιστικότητα και την ασφάλεια εφοδιασμού.
Διαβάστε ακόμη
