Η RTE και η Enedis επιμένουν στους γυάλινους μονωτήρες για τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας στη Γαλλία, παρά τη διεθνή τάση προς τη σιλικόνη. Η συζήτηση για το ποιο υλικό είναι πιο κατάλληλο για τα ηλεκτρικά δίκτυα ήρθε ξανά στο προσκήνιο μετά τη βλάβη που προκάλεσε η καταιγίδα Goretti στον πυρηνικό σταθμό του Φλαμανβίλ τον περασμένο Ιανουάριο. Τότε, οι ισχυροί άνεμοι μετέφεραν θαλάσσια σταγονίδια, τα οποία προκάλεσαν προβλήματα στους μονωτήρες ενός ηλεκτρικού μετασχηματιστή της RTE και οδήγησαν στη διακοπή λειτουργίας των εγκαταστάσεων, μεταξύ άλλων και του EPR. Οι μονωτήρες είναι κρίσιμα εξαρτήματα του δικτύου, καθώς εμποδίζουν το ρεύμα να διαρρεύσει προς το έδαφος ή άλλα σημεία της εγκατάστασης. Για την προστασία τους, μετά τις επισκευές εφαρμόζεται διηλεκτρικό γράσο με βάση τη σιλικόνη, το οποίο περιορίζει την επίδραση της υγρασίας και της διάβρωσης.
Το περιστατικό ανέδειξε, όμως, ένα ευρύτερο ερώτημα: μήπως η Γαλλία θα έπρεπε να στραφεί στους μονωτήρες σιλικόνης, που χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο σε άλλες χώρες;
Τα πλεονεκτήματα της σιλικόνης
Η σιλικόνη παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα, σύμφωνα με τη Les Echos. Σε αντίθεση με το γυαλί και το κεραμικό, η επιφάνειά της είναι υδρόφοβη, με αποτέλεσμα το νερό να σχηματίζει σταγόνες αντί να δημιουργεί συνεχές φιλμ. Αυτό περιορίζει τον κίνδυνο ηλεκτρικών διαρροών, ιδιαίτερα σε παράκτιες και βιομηχανικές περιοχές, όπου η υγρασία και τα άλατα επιβαρύνουν τον εξοπλισμό. Οι κατασκευαστές υποστηρίζουν ακόμη ότι οι συγκεκριμένοι μονωτήρες είναι φθηνότεροι και απαιτούν λιγότερη συντήρηση. Το ενδιαφέρον για αυτή την τεχνολογία αποτυπώθηκε και στο πρόσφατο συνέδριο του Cigré στο Παρίσι. Κινεζικές εταιρείες, όπως η Shemar και η Sicyuan, παρουσίασαν λύσεις σιλικόνης, διεκδικώντας ολοένα μεγαλύτερο μερίδιο μιας αγοράς που αναπτύσσεται μαζί με τον εξηλεκτρισμό της οικονομίας.
Η RTE και η Enedis, ωστόσο, δεν δείχνουν διατεθειμένες να εγκαταλείψουν το γυαλί, υποστηρίζοντας ότι οι γυάλινοι μονωτήρες έχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και ότι η αξιοπιστία των εναλλακτικών υλικών δεν έχει αποδειχθεί επαρκώς. Παράλληλα, υπάρχει ένα ακόμη πρακτικό πλεονέκτημα: οι φθορές στο γυαλί εντοπίζονται σχετικά εύκολα μέσω επιθεωρήσεων με drones και τεχνητή νοημοσύνη.
Φυσικά πίσω από την τεχνική συζήτηση βρίσκεται και η βιομηχανική στρατηγική. Η Γαλλία εξακολουθεί να στηρίζει μια εγχώρια αλυσίδα παραγωγής ηλεκτρολογικού εξοπλισμού, ενώ εταιρείες όπως η Sediver και η Ceralep διατηρούν τεχνογνωσία στον τομέα. Έτσι, αντί για μια πλήρη εγκατάλειψη του γυαλιού, η λύση φαίνεται να βρίσκεται στον συνδυασμό των δύο τεχνολογιών. Η ίδια η Sediver έχει ήδη αναπτύξει γυάλινους μονωτήρες με επίστρωση σιλικόνης, επιχειρώντας να συνδυάσει την ανθεκτικότητα του γυαλιού με τις υδρόφοβες ιδιότητες του συνθετικού υλικού. Για τη Γαλλία, λοιπόν, το δίλημμα δεν είναι ακόμη «γυαλί ή σιλικόνη», αλλά πώς μπορεί να αξιοποιηθεί η τεχνολογία χωρίς να χαθεί η αξιοπιστία και η βιομηχανική της αυτονομία.
Διαβάστε ακόμη
