Η Ελλάδα έχει μπει πλέον στο «ραντάρ» της ευρωπαϊκής πυρηνικής βιομηχανίας, καθώς η συζήτηση για την ένταξη της πυρηνικής ενέργειας στο ενεργειακό μείγμα έχει ανοίξει την τελευταία διετία. Ο Emmanuel Brutin, γενικός διευθυντής της Nuclear Europe, του θεσμικού φορέα του κλάδου της πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη (στον οποίο συμμετέχουν 17 εθνικοί σύνδεσμοι και 3.000 επιχειρήσεις μεταξύ των οποίων η EDF, η GE Vernova, η Westinghouse κ.α.) βλέπει δύο πιθανές διαδρομές για τη χώρα: Την ανάπτυξη μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων, γνωστών ως SMRs, και τη συνεργασία με γειτονικές χώρες όπως η Βουλγαρία για επενδύσεις σε πυρηνικές μονάδες και εισαγωγή μέρους της ενέργειας που παράγεται από αυτές.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο powergame.gr στο πλαίσιο της συμμετοχής του στο 30ο συνέδριο Economist Government Roundtable, ο κ. Brutin χαρακτηρίζει την επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας στην πολιτική ατζέντα της Ευρώπης ως «διαρθρωτική αλλαγή» και όχι προσωρινή αντίδραση στην ενεργειακή κρίση. Όπως υποστηρίζει, η μείωση της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα προϋποθέτει συνδυασμό ΑΠΕ και πυρηνικών μονάδων, καθώς οι τελευταίες έχουν σταθερή παραγωγή και περιορίζουν την έκθεση στις απότομες διακυμάνσεις των τιμών.
Ο επικεφαλής της Nuclear Europe αναγνωρίζει ότι οι SMRs δεν αποτελούν ακόμη εμπορικά δοκιμασμένη τεχνολογία και τοποθετεί την ανάπτυξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις αρχές της δεκαετίας του 2030. Τονίζει, ωστόσο, ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ανταγωνιστική επιλογή απέναντι στους μεγάλους αντιδραστήρες. Κατά την εκτίμησή του, η Ευρώπη θα χρειαστεί τόσο αναβάθμιση των υφιστάμενων πυρηνικών μονάδων όσο και νέες συμβατικές μονάδες –που είναι πιθανότερο να αναπτυχθούν σε χώρες που έχουν ήδη πυρηνικκαι SMRs.
Στη συνέντευξη μιλά ακόμη για το κόστος και τη χρηματοδότηση των πυρηνικών έργων, τις ανησυχίες γύρω από την ασφάλεια και τα απόβλητα, την εξάρτηση από το εισαγόμενο ουράνιο και την προσπάθεια απεξάρτησης των ευρωπαϊκών αντιδραστήρων από τα ρωσικά καύσιμα. Εκτιμά, τέλος, ότι οι θέσεις εργασίας στην ευρωπαϊκή πυρηνική βιομηχανία θα μπορούσαν να αυξηθούν από σχεδόν 900.000 σήμερα σε 1,4 εκατομμύρια έως το 2050.
«Η Ελλάδα είναι μια χώρα την οποία παρακολουθούμε στενά»
Η πυρηνική ενέργεια έχει αρχίσει να μπαίνει δυναμικά στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Πώς αξιολογείτε το ενδιαφέρον της Ελλάδας;
Η Ελλάδα είναι σίγουρα μια χώρα την οποία παρακολουθούμε πολύ στενά. Ακούσαμε τις δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού στη Σύνοδο για την Πυρηνική Ενέργεια στο Παρίσι. Θεώρησα πολύ ενδιαφέροντα όσα είπε, όχι μόνο για το ενδεχόμενο να εξετάσει η Ελλάδα τους μικρούς αρθρωτούς αντιδραστήρες, αλλά και για την προοπτική ανταλλαγών ηλεκτρικής ενέργειας με γειτονικές χώρες που διαθέτουν συμβατικές πυρηνικές μονάδες. Αυτό είναι ακριβώς το μήνυμα που προσπαθούμε να μεταφέρουμε στους Ευρωπαίους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Δεν είναι το ζητούμενο κάθε ευρωπαϊκό κράτος να αναπτύξει πυρηνική ενέργεια, αλλά να αναγνωρίζονται τα οφέλη που προσφέρουν οι χώρες με πυρηνική παραγωγή και στα υπόλοιπα κράτη.
ΑΠΕ και πυρηνικά για χαμηλότερες τιμές ενέργειας
Στην περίπτωση της Γαλλίας διαπιστώσαμε, ιδιαίτερα όταν αυξήθηκαν οι τιμές του φυσικού αερίου, τη σημασία του στόλου των πυρηνικών μονάδων που διαθέτει και πόσο θωράκισε τη χώρα από τις διακυμάνσεις των τιμών ενέργειας…
Στη Nuclear Europe χαρτογραφήσαμε πρόσφατα τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη. Αυτό που προκύπτει ξεκάθαρα είναι ότι όσο υψηλότερο είναι το μερίδιο της καθαρής ενέργειας, δηλαδή των ΑΠΕ και των πυρηνικών, τόσο χαμηλότερες τείνουν να είναι οι τιμές. Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα είναι η Ισπανία. Το μερίδιο των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας είναι σε γενικές γραμμές αντίστοιχο με εκείνο της Ελλάδας, αλλά οι τιμές ηλεκτρικής ενέργειας είναι πολύ χαμηλότερες. Αυτό συμβαίνει επειδή στο μείγμα ηλεκτροπαραγωγής της Ισπανίας συμμετέχει η πυρηνική ενέργεια με ποσοστό περίπου 20%. Είναι επομένως σημαντικό να υπάρχει ένα μείγμα διαφορετικών τεχνολογιών χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Το μήνυμά μας είναι ότι χρειάζεται ένα ισορροπημένο μείγμα καθαρών τεχνολογιών.
«Η επιστροφή των πυρηνικών είναι διαρθρωτική αλλαγή»
Βλέπουμε ένα comeback της πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη. Πρόκειται για μια μόνιμη, διαρθρωτική αλλαγή στην ενεργειακή πολιτική ή για μια προσωρινή αντίδραση στις αλλεπάλληλες ενεργειακές κρίσεις ;
Πιστεύω ότι πρόκειται για διαρθρωτική αλλαγή και ελπίζω ότι θα συνεχιστεί. Η στροφή (προς τα πυρηνικά) άρχισε με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ενισχύθηκε περαιτέρω λόγω της ανάφλεξης στον Περσικό Κόλπο. Για εμένα, το αφήγημα -και το διακύβευμα- είναι πολύ σαφές. Εάν θέλουμε ως Ευρωπαίοι να μειώσουμε την εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα, χρειαζόμαστε εγχώρια παραγόμενη καθαρή ενέργεια. Αυτό σημαίνει ουσιαστικά Ανανεώσιμες Πηγές και πυρηνική ενέργεια. Υπάρχει πολύ σημαντική βελτίωση του πολιτικού κλίματος γύρω από τα πυρηνικά στις Βρυξέλλες και αυτό είναι εξαιρετικά θετικό. Είμαστε μια βιομηχανία με πολύ μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα. Τα πολιτικά μηνύματα είναι επομένως κρίσιμα. Σε επίπεδο επιμέρους πολιτικών, ωστόσο, δεν έχουμε ακόμη φτάσει στο σημείο που θέλουμε. Η πυρηνική ενέργεια δεν αντιμετωπίζεται ισότιμα με ΑΠΕ και πρέπει να δουλέψουμε πάνω σε αυτό ως Nuclear Europe.
Οι τρεις προκλήσεις για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη
Ποιες είναι οι σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή πυρηνική βιομηχανία και πώς μπορούν να ξεπεραστούν;
Θα ανέφερα τρία βασικά ζητήματα. Το πρώτο είναι να διαμορφωθούν ίσοι όροι ανταγωνισμού ανάμεσα στις ΑΠΕ και την πυρηνική ενέργεια. Όπως γνωρίζετε, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν τεθεί συγκεκριμένοι στόχοι για τις ΑΠΕ που συνέβαλαν στην ανάπτυξή τους. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ εξετάζουν τώρα το πλαίσιο μετά το 2030 και το είδος των στόχων που θα πρέπει να τεθούν.
Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: χρειαζόμαστε έναν στόχο που θα επιτρέπει τόσο στις Ανανεώσιμες Πηγές όσο και στην πυρηνική ενέργεια να συμμετέχουν ισότιμα. Απαιτείται ένα μακροπρόθεσμο πολιτικό πλαίσιο που θα αναγνωρίζει τον ρόλο των πυρηνικών και θα υποστηρίζει τις σχετικές επενδύσεις.
Και αυτό με φέρνει στην δεύτερη πρόκληση που είναι η χρηματοδότηση. Η χρηματοδότηση των πυρηνικών έργων είναι δύσκολη, επειδή πρόκειται για σύνθετα έργα που απαιτούν πολλά χρόνια για να ολοκληρωθούν. Πρέπει ουσιαστικά να προσφύγει κανείς στις χρηματοπιστωτικές αγορές ή να δανειστεί για ένα περιουσιακό στοιχείο που θα αρχίσει να παράγει έσοδα έπειτα από δέκα χρόνια ή και ακόμα περισσότερο. Στο παρελθόν, η πυρηνική ενέργεια αποκλειόταν σχεδόν από όλους τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τώρα βλέπουμε ότι αυτό αρχίζει να αλλάζει. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, για παράδειγμα, έχει πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις στον πυρηνικό τομέα. Χρηματοδότησε την ενίσχυση της δυναμικότητας εμπλουτισμού πυρηνικού καυσίμου στη μονάδα Georges Besse στη Γαλλία, καθώς και την αναβάθμιση του πυρηνικού σταθμού Olkiluoto στη Φινλανδία και ελπίζω ότι θα υπάρξει συνέχεια. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγάλη συζήτηση στις Βρυξέλλες για τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την περίοδο 2028-2034. Εκεί θα θέλαμε να δούμε μεγαλύτερη στήριξη της πυρηνικής ενέργειας.
Το τρίτο ζήτημα είναι η στήριξη της ευρωπαϊκής αλυσίδας αξίας. Είμαστε μία από τις ελάχιστες αλυσίδες αξίας μηδενικών εκπομπών που εδρεύει σχεδόν εξ ολοκλήρου στην Ευρώπη και αυτό μας διαφοροποιεί σημαντικά σε σχέση π.χ. με τον κλάδο των φωτοβολταϊκών. Οι θέσεις εργασίας είναι στην Ευρώπη και το 99% ενός πυρηνικού έργου μπορεί να υλοποιηθεί εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για να διατηρηθεί αυτό, χρειαζόμαστε τη συνεχή υποστήριξη της ΕΕ.
Μεγάλοι αντιδραστήρες ή SMRs ;
Οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες (SMRs) εμφανίζονται εσχάτως ως πολλά υποσχόμενη επιλογή, παρότι δεν έχουν ακόμα δοκιμαστεί επαρκώς. Από την άλλη πλευρά, στις συμβατικές πυρηνικές μονάδες παρατηρούνται μεγάλες υπερβάσεις προϋπολογισμών και χρονοδιαγραμμάτων. Ποια είναι λοιπόν η βέλτιστη επιλογή ;
Θα έλεγα ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι πυρηνικών επενδύσεων.
Ο πρώτος αφορά τις χώρες που διαθέτουν ήδη πυρηνικούς αντιδραστήρες και επεκτείνουν τη διάρκεια ζωής τους ή προχωρούν στην αναβάθμισή τους. Αυτή είναι σήμερα η φθηνότερη επένδυση που μπορεί να γίνει για την παραγωγή καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας.
Ο δεύτερος τύπος αφορά την κατασκευή μεγάλων αντιδραστήρων. Οι μονάδες αυτές προσφέρουν παραγωγή βάσης και καλύπτουν σημαντικό μέρος των αναγκών της Ευρώπης σε ηλεκτρισμό, αφού το 24% της ηλεκτροπαραγωγής της ΕΕ προέρχεται από πυρηνικές μονάδες. Επενδύσεις σε μεγάλους αντιδραστήρες πραγματοποιούνται ήδη σε αρκετές χώρες, όπως η Πολωνία, η Τσεχία και, φυσικά, η Γαλλία.
Ο τρίτος τύπος είναι οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες που πράγματι δεν αποτελούν ακόμη δοκιμασμένη τεχνολογία σε εμπορική κλίμακα. Θα έρθουν ωστόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση με την Κομισιόν μέσω της Ευρωπαϊκής Βιομηχανικής Συμμαχίας για τους SMRs. Ο στόχος είναι να δούμε τις πρώτες εφαρμογές στις αρχές της δεκαετίας του 2030 και πρέπει να είμαστε ρεαλιστές ως προς το χρονοδιάγραμμα.
Το μεγάλο πλεονέκτημα των SMRs είναι η τυποποίηση, η ευελιξία και η δυνατότητα παροχής διαφορετικών μορφών ενέργειας. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να παράγουν θερμότητα. Στο Ελσίνκι υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον σχέδιο για την απανθρακοποίηση του συστήματος τηλεθέρμανσης της πόλης μέσω ενός SMR.
.Ιδιαίτερα σε βιομηχανικούς κλάδους που χρειάζονται σταθερή ηλεκτρική ενέργεια βάσης, θα μπορούσαν να υπάρξουν σημαντικές εφαρμογές. Η Ελλάδα διαθέτει τέτοιους μεγάλους καταναλωτές, όπως η Metlen και η τσιμεντοβιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του Τιτάνα. Αυτές οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν στο μέλλον να επωφεληθούν από τους SMRs.
Δεν θα έλεγα λοιπόν ότι τίθεται το δίλημμα «μεγάλοι αντιδραστήρες ή SMR;» Στην πραγματικότητα, θα δούμε επενδύσεις τόσο στην παράταση της ζωής των υφιστάμενων μονάδων όσο και σε νέους μεγάλους αντιδραστήρες και SMRs.
.Τα δύο σενάρια για την Ελλάδα
Ποια πυρηνική διαδρομή είναι η πιο ενδεδειγμένη για την Ελλάδα κατά τη γνώμη σας ;
Δεν είναι δική μου αρμοδιότητα να διατυπώσω συγκεκριμένη σύσταση. Σε γενικές γραμμές, όμως, θα εξέταζα δύο επιλογές: Όσον αφορά στους μεγάλους αντιδραστήρες, ορισμένες από τις γειτονικές χώρες της Ελλάδας, όπως η Βουλγαρία, διαθέτουν ήδη μεγάλες πυρηνικές μονάδες και σχεδιάζουν να κατασκευάσουν περισσότερες. Θα μπορούσε λοιπόν να εξεταστεί η συνεργασία και η υλοποίηση διασυνοριακών επενδύσεων σε μεγάλους αντιδραστήρες. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια πιθανή διαδρομή για την Ελλάδα.
Οι SMRs είναι επίσης κατάλληλοι για χώρες χωρίς προηγούμενη εμπειρία στην πυρηνική ενέργεια. Η προσδοκία είναι ότι η ανάπτυξή τους θα είναι απλούστερη και πιο διαχειρίσιμη, λαμβάνοντας υπόψη και τις ιδιαίτερες συνθήκες της Ελλάδας, όπως τη σεισμικότητα. Επομένως θα διερευνούσα την προοπτική των SMRs, αλλά και τη συμμετοχή σε μεγάλους αντιδραστήρες μέσω συνεργασιών με άλλες χώρες.
“Είμαστε η βιομηχανία με τις αυστηρότερες ρυθμίσεις στον κόσμο”
Πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν οι ανησυχίες μεγάλης μερίδας των Ευρωπαίων πολιτών για την ασφάλεια και τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων ;
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να παρέχονται διαβεβαιώσεις και πλήρης ενημέρωση στους πολίτες. Θα υποστήριζα ότι είμαστε η πιο αυστηρά ρυθμιζόμενη βιομηχανία στον κόσμο. Σε έναν πυρηνικό σταθμό, ακόμη και η αλλαγή μιας βίδας μπορεί να χρειάζεται την έγκριση της αρμόδιας ρυθμιστικής αρχής. Το ιστορικό ασφάλειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εξαιρετικό.
Όσον αφορά τα απόβλητα, υπάρχουν διαθέσιμες λύσεις και η Ευρώπη βρίσκεται στην πρωτοπορία τόσο στην προσωρινή όσο και στη μακροχρόνια αποθήκευσή τους. Επισκέφθηκα πρόσφατα την εγκατάσταση της Posiva στη Φινλανδία, η οποία είναι η πρώτη εγκατάσταση μακροχρόνιας αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων στον κόσμο. Βρίσκεται σε βάθος περίπου 500 μέτρων και πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό έργο.
Όσον αφορά την κοινωνική αποδοχή, στις χώρες που διαθέτουν πυρηνική ενέργεια βλέπουμε ότι η υποστήριξη είναι συνήθως υψηλότερη στις περιοχές που βρίσκονται κοντά στους πυρηνικούς σταθμούς. Οι μονάδες δημιουργούν πολλές θέσεις εργασίας στις τοπικές κοινωνίες. Οι κάτοικοι βλέπουν στην πράξη ότι πρόκειται για ασφαλή τεχνολογία, η οποία προσφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη και δεν προκαλεί ατμοσφαιρική ρύπανση κατά τη λειτουργία της.
Πόσο εξαρτημένη είναι η πυρηνική βιομηχανία της Ευρώπης από πρώτες ύλες και τεχνολογίες χωρών εκτός ΕΕ;
Σήμερα η εγκατεστημένη πυρηνική ισχύς στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται περίπου στα 100 GW. Εφόσον υλοποιηθούν τα ώριμα΄επενδυτικά σχέδια των κρατών-μελών, θα μπορούσε να αυξηθεί στα 150 GW έως το 2050.
Για να συμβεί αυτό, οι θέσεις εργασίας του κλάδου θα χρειαστεί να αυξηθούν από σχεδόν 900.000 σήμερα σε περίπου 1,4 εκατομμύρια το 2050.
Πολλά από τα μέλη μας αντιμετωπίζουν ήδη δυσκολίες στην πρόσληψη κατάλληλου προσωπικού. Πρόκειται βεβαίως για ένα θετικό πρόβλημα, αλλά δείχνει το ισχυρό οικονομικό αποτύπωμα του τομέα.
Η πυρηνική βιομηχανία είναι ουσιαστικά ευρωπαϊκή. Το μεγαλύτερο μέρος των εξαρτημάτων και των υπηρεσιών μπορεί να εξασφαλιστεί εντός Ευρώπης.
Το βασικό στοιχείο που προμηθευόμαστε σήμερα από τρίτες χώρες είναι το ουράνι. Κοιτάσματα υπάρχουν σε πολλές περιοχές του κόσμου, ακόμη και στην Ευρώπη, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι οικονομικά συμφέρουσα η εξόρυξή του εδώ. Αυτό όμως ίσως αλλάξει στο μέλλον. Η Σουηδία, για παράδειγμα, ήρε την απαγόρευση εξόρυξης ουρανίου και είναι πιθανό να αναπτυχθούν εκεί σχετικά ορυχεία τα επόμενα χρόνια.
Η εξέλιξη θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις τιμές του ουρανίου, οι οποίες είναι πιθανό να αυξηθούν όσο περισσότερες χώρες στρέφονται προς την πυρηνική ενέργεια.
Σήμερα εισάγουμε το φυσικό ουράνιο από διαφορετικές χώρες, όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία, το Ουζμπεκιστάν και ορισμένα αφρικανικά κράτη. Υπάρχει επομένως διαφοροποίηση των προμηθευτών.
Το επόμενο στάδιο είναι ο εμπλουτισμός του ουρανίου. Αυτή είναι μια διαδικασία που πραγματοποιείται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως από την Orano στη Γαλλία και την Urenco που αποτελεί βρετανο-ολλανδο-γερμανική εταιρεία.
Η απεξάρτηση από τα ρωσικά πυρηνικά καύσιμα
Η εξάρτηση από τη Ρωσία αφορά κυρίως ορισμένους αντιδραστήρες σοβιετικής τεχνολογίας που βρίσκονται στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αντιδραστήρες αυτοί κατασκευάστηκαν την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης και χρησιμοποιούν ειδικές διατάξεις καυσίμου που προμηθεύει η Rosatom. Πρόκειται για περίπου 20 από τους 100 αντιδραστήρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκονται στη Φινλανδία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και την Τσεχία.
Η θετική εξέλιξη είναι ότι όλες αυτές οι χώρες έχουν πλέον υπογράψει συμφωνίες για εναλλακτική προμήθεια καυσίμου είτε με τη Westinghouse είτε με τη Framatome. Η μετάβαση χρειάζεται χρόνο, επειδή το πυρηνικό καύσιμο αποτελεί εξαιρετικά ευαίσθητο στοιχείο και απαιτείται η αδειοδότηση του νέου καυσίμου από τις αρμόδιες αρχές. Βρίσκεται, όμως, σε εξέλιξη σημαντική προσπάθεια για να εξαλειφθεί και αυτή η εξάρτηση.
Η Nuclear Europe και η Ελλάδα
Υπάρχουν ελληνικές επιχειρήσεις που είναι μέλη της Nuclear Europe;
Όχι ακόμη. Βρισκόμαστε, όμως, σε συζητήσεις με ορισμένες ελληνικές νεοφυείς επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα των SMRs, όπως η Athlos Energy. Πιστεύω ότι η σχετική συζήτηση μπορεί να αναπτυχθεί πολύ περισσότερο. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: βρέθηκα στο Βερολίνο πριν από περίπου έναν μήνα. Όταν ανέλαβα Γενικός Διευθυντής της Nuclear Europe, πριν από ενάμιση χρόνο, εάν κάποιος μου έλεγε ότι θα πήγαινα στη Γερμανία για να μιλήσω για πυρηνικά, θα του απαντούσα ότι αυτό ήταν αδύνατον. Τα πράγματα, όμως, αλλάζουν. Το ίδιο συμβαίνει και στη Δανία, η οποία επί πολλά χρόνια αντιτασσόταν ακόμη και στην κατασκευή πυρηνικών σταθμών στη Σουηδία. Πλέον εξετάζονται και εκεί οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες.
.Διαβάστε ακόμη
