Ο Σεπτέμβριος φαίνεται πως θα αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό ορόσημο για την ελληνική συζήτηση γύρω από την πυρηνική ενέργεια. Όχι επειδή η χώρα βρίσκεται κοντά σε κάποια απόφαση για κατασκευή πυρηνικού σταθμού απέχει ακόμη πολύ από αυτό, αλλά επειδή αρχίζει να αποκτά σχήμα ο μηχανισμός που θα εξετάσει εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις η πυρηνική επιλογή μπορεί κάποτε να μπει σοβαρά στο τραπέζι.

Η κινητικότητα αυτή την περίοδο εντοπίζεται κυρίως στη διυπουργική επιτροπή. Ο Νίκος Τσάφος έχει ήδη απευθύνει το κάλεσμα προς τις συναρμόδιες πλευρές και ο σχεδιασμός είναι η νέα δομή να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στον μήνα. Εκεί θα συγκεντρωθούν υπουργεία και κρατικοί φορείς που μέχρι σήμερα χειρίζονται διαφορετικά κομμάτια ενός εξαιρετικά σύνθετου παζλ, από την ενέργεια και τη βιομηχανία έως την ασφάλεια, την εκπαίδευση, τις υποδομές και την πολιτική προστασία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στη διυπουργική επιτροπή αναμένεται να συμμετέχουν εκπρόσωποι από τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Ανάπτυξης, Υποδομών και Μεταφορών, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Παιδείας, Υγείας, καθώς και Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Οι εκπρόσωποι των συναρμόδιων υπουργείων θα συγκροτούν τον βασικό πυρήνα του σχήματος και, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, θα έχουν λόγο και ψήφο στις αποφάσεις που θα λαμβάνονται. Ιδιαίτερα σημαντικός αναμένεται να είναι και ο ρόλος της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, η οποία θα συνεισφέρει κυρίως στα ζητήματα ακτινοπροστασίας, πυρηνικής ασφάλειας και διαμόρφωσης του αναγκαίου ρυθμιστικού πλαισίου.

Με απλά λόγια, κάτι αρχίζει να κινείται. Όμως δεν κινούνται όλα με την ίδια ταχύτητα. Η τεχνική ομάδα, που θα κληθεί στην πραγματικότητα να κάνει τη βαριά δουλειά, βρίσκεται ένα βήμα πιο πίσω. Η στελέχωση, η δομή και ο τρόπος λειτουργίας της δεν έχουν ακόμη ωριμάσει στον ίδιο βαθμό και η προετοιμασία της έχει καθυστερήσει σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Και αυτό δεν είναι δευτερεύουσα λεπτομέρεια. Διότι η πολιτική επιτροπή μπορεί να ανοίξει πόρτες και να συντονίσει το Δημόσιο, αλλά οι απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα θα πρέπει να έρθουν από τους ειδικούς.
Πόσο θα κόστιζε ένα τέτοιο εγχείρημα; Πού θα μπορούσε να χωροθετηθεί; Τι σημαίνει για το ηλεκτρικό σύστημα; Ποια τεχνολογία θα είχε νόημα για την Ελλάδα; Τι ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν οι SMRs; Πώς θα στηθεί το ρυθμιστικό πλαίσιο και ποια ελληνική βιομηχανία θα μπορούσε να συμμετάσχει στην εφοδιαστική αλυσίδα;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που βρίσκονται μπροστά. Επομένως, ο Σεπτέμβριος δεν είναι το σημείο εκκίνησης ενός ελληνικού πυρηνικού προγράμματος. Είναι, όμως, πιθανότατα το σημείο στο οποίο η συζήτηση αρχίζει να περνά από τα λόγια στην οργανωμένη προετοιμασία. Και αυτό, για μια υπόθεση που μέχρι πρόσφατα βρισκόταν σχεδόν έξω από τον ελληνικό ενεργειακό χάρτη, δεν είναι μικρή μετατόπιση.

Διαβατέ ακόμη