Κριτική στην πρόσφατη τροπολογία που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ σχετικά με τον λιγνίτη άσκησε ο Νίκος Τσάφος σε ανάρτηση του στο X. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την πρόταση ως ένα μείγμα μισών αληθειών περί δήθεν αξιοποίησης του καυσίμου στην ΕΕ, λαϊκισμού γύρω από το αφήγημα του «φθηνού λιγνίτη» και «ΠΑΣΟΚικού κρατισμού», κατηγορώντας το κόμμα ότι επιχειρεί μέσω του νόμου να βαφτίσει την ακριβή ενέργεια ως φθηνή.

Αναφερόμενος στα περί «βίαιης» απολιγνιτοποίησης, ξεκαθαρίζει ότι η διαδικασία σταδιακής απόσυρσης ξεκίνησε ήδη από το 2005. Η τάση αυτή επιταχύνθηκε μετά το 2010, με αποτέλεσμα το 2019, όταν ανακοινώθηκε το οριστικό χρονοδιάγραμμα, τα 2/3 της παραγωγής να έχουν ήδη περικοπεί. Ο βασικός λόγος εγκατάλειψης του λιγνίτη, όπως υπογραμμίζει, παραμένει το εξαιρετικά υψηλό του κόστος και όχι κάποια αιφνίδια πολιτική απόφαση.

Σχολιάζοντας τις προβλέψεις της τροπολογίας, η οποία προτείνει τη διατήρηση των λιγνιτικών μονάδων, όπως η Πτολεμαΐδα 5, ανοιχτών έως το 2049 ή μέχρι την εγχώρια παραγωγή φυσικού αερίου, εντοπίζει σοβαρές αντιφάσεις. Διερωτάται εύλογα αν, στην περίπτωση επιτυχούς εξόρυξης εγχώριου αερίου, η χώρα θα υποχρεούται να καίει αναγκαστικά λιγνίτη.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη νομική διάσταση της πρότασης, η οποία ποινικοποιεί την πρόωρη παύση των μονάδων με την κατηγορία της απιστίας. Αυτό δημιουργεί ένα εξωπραγματικό σενάριο: σε ένα περιβάλλον όπου η χώρα διαθέτει αέριο, υψηλή διείσδυση ΑΠΕ και συστήματα αποθήκευσης, και ενώ οι τιμές των ρύπων βρίσκονται στα ύψη καθιστώντας τον λιγνίτη ζημιογόνο, η ΔΕΗ θα κινδυνεύει με διώξεις εάν αποφασίσει να κλείσει τη μονάδα.

Παράλληλα, αποδομεί το επιχείρημα της εξαγωγής του λιγνίτη από το χρηματιστήριο ενέργειας προκειμένου να πληρώνεται «στο κόστος». Με βάση τις σημερινές τιμές ρύπων, το κόστος παραγωγής του Αγίου Δημητρίου ανέρχεται στα ~200 €/MWh, ενώ της Πτολεμαΐδας 5 στα ~130 €/MWh. Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος θα επωμιστεί αυτή την υπέρογκη διαφορά.

Απαντώντας, τέλος, στον ισχυρισμό ότι η Πτολεμαΐδα 5 είναι σήμερα ανταγωνιστική έναντι του φυσικού αερίου, αναγνωρίζει πως υπάρχουν συγκυρίες όπου η μονάδα μπορεί να βγει στην αγορά. Ωστόσο, απορρίπτει κατηγορηματικά τη λογική της νομοθετικής της δέσμευσης έως το 2049, παρομοιάζοντας το σκεπτικό με την αντίληψη πως «το μαγαζί βγάζει λεφτά Κυριακή του Πάσχα—άρα είναι βιώσιμο για πάντα». Καταλήγει πως η φθηνή ενέργεια δεν νομοθετείται, ειδικά μέσω προτάσεων που αποκρύπτουν την αλήθεια για το πραγματικό κόστος του λιγνίτη.

Διαβάστε ακόμη