Τα επόμενα στρατηγικά της βήματα δρομολογεί η Hellenic Hydrogen, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες του energygame.gr, έχει πλέον «κλειδώσει» χρηματοδότηση ύψους 22 εκατ. ευρώ στο πλαίσιο της τρίτης δημοπρασίας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Υδρογόνου μέσω του Innovation Fund, το οποίο χρηματοδοτείται από το Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών της Ε.Ε. (ETS). Η εξέλιξη αυτή η οποία έγινε γνωστή αρχές Μαΐου δίνει νέα ώθηση στα σχέδια της εταιρείας, η οποία βρίσκεται σε μία έντονη επιχειρηματική κινητικότητα το τελευταίο διάστημα.

Να σημειωθεί πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέλεξε εννέα έργα παραγωγής υδρογόνου. Καλύπτοντας επτά χώρες του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, τα έργα αναμένεται να έχουν παραγωγική δυναμικότητα ηλεκτρολυτικών κυψελών σχεδόν 1,1 Giga-Watt και να παράγουν πάνω από 1,3 εκατομμύρια τόνους υδρογόνου κατά τα πρώτα 10 έτη λειτουργίας τους, με εκτιμώμενη αποφυγή εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ύψους 9 εκατομμυρίων τόνων ισοδυνάμου CO2.

Το έργο Hellenic Hydrogen, στο οποίο συμμετέχουν με ποσοστό 51% η Motor Oil και 49% η ΔΕΗ, υπέβαλε την πιο ανταγωνιστική προσφορά στην κατηγορία των πέντε έργων παραγωγής ανανεώσιμου υδρογόνου μη βιολογικής προέλευσης. Υπενθυμίζεται ότι η κατασκευή της μονάδας εντάσσεται στο πλαίσιο του πρότζεκτ North-1 και θα δημιουργηθεί στις εγκαταστάσεις των πρώην λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ στο Αμύνταιο, οι οποίες έχουν αποσυρθεί από το 2020. Σε πρώτη φάση η μονάδα θα έχει δυναμικότητα 50-100 MW, με προοπτική αναβάθμισης στο μέλλον στα 200 MW.

Σε πρώτη φάση το υδρογόνο που θα παραχθεί θα αξιοποιηθεί από τη νέα μονάδα συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας (ΣΗΘΥΑ) της ΔΕΗ στην Καρδιά, η οποία κατασκευάζεται για να καλύψει τις ανάγκες του δικτύου τηλεθέρμανσης της Δυτικής Μακεδονίας. Στόχος της Hellenic Hydrogen σε δεύτερη φάση είναι να προσελκύσει επιχειρήσεις, οι οποίες θα καλύπτουν μέρος των ενεργειακών τους αναγκών με υδρογόνο.

Όπως λένε πηγές η χρηματοδότηση αποτελεί ακόμη ένα κρίσιμο κομμάτι που συμπληρώνει το «παζλ» για τη λήψη της τελικής επενδυτικής απόφασης αναφορικά με την κατασκευή της μονάδας παραγωγής «πράσινου» υδρογόνου στη Δυτική Μακεδονία. Κύκλοι της αγοράς υποστηρίζουν ότι το έργο έχει πλέον φτάσει σε επίπεδο ωριμότητας με τη συζήτηση να έχει ανοίξει ουσιαστικά. Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται σε στενό συντονισμό με τους δύο βασικούς μετόχους της Hellenic Hydrogen,, με τις οριστικές εξελίξεις και τις σχετικές ανακοινώσεις να μετατίθενται για το φθινόπωρο και ειδικότερα για την περίοδο Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου.

Στο σκέλος της κατανάλωσης, η διοίκηση της Hellenic Hydrogen έχει επισημάνει ότι κλάδοι όπως η ναυτιλία, η αεροπλοΐα και τα διυλιστήρια θα μπορούσαν, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να αποτελέσουν τους πρώτους μεγάλους καταναλωτές υδρογόνου στην Ελλάδα, ανοίγοντας σταδιακά τον δρόμο για τη δημιουργία εγχώριας αγοράς.

Ωστόσο, το στοίχημα των υποδομών πρέπει να κερδηθεί τώρα που αγορά βρίσκεται στα σκαριά και ωριμάζει. Η ανάπτυξη της οικονομίας του υδρογόνου δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τις απαραίτητες ενεργειακές υποδομές, οι οποίες θα πρέπει να λειτουργήσουν συμπληρωματικά με το υφιστάμενο σύστημα φυσικού αερίου. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρείται αναγκαία η σταδιακή μετεξέλιξη υφιστάμενων υποδομών φυσικού αερίου ιδίως εκείνων που υποαξιοποιούνται ή παραμένουν ανενεργές, ώστε να μπορούν να υποδεχθούν και να μεταφέρουν υδρογόνο. Σύμφωνα με τη διοίκηση, μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να δημιουργηθεί η απαραίτητη ορατότητα για τη διακίνηση υδρογόνου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να στηριχθεί η ανάπτυξη μιας βιώσιμης αλυσίδας αξίας γύρω από το νέο ενεργειακό καύσιμο.

«Τα σημερινά δεδομένα δείχνουν ότι αρχίζει σταδιακά να δημιουργείται ένα πιο ρεαλιστικό έδαφος για την ανάπτυξη παραγωγής υδρογόνου στην Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα προχωρήσουν παράλληλα ορισμένες κρίσιμες παράμετροι», επισημαίνουν πηγές της αγοράς στο energygame.gr.

Όπως αναφέρουν, το πρώτο μεγάλο στοίχημα αφορά την ανάπτυξη των απαραίτητων υποδομών μεταφοράς και των εξαγωγικών διαδρόμων, ώστε οι μελλοντικές ποσότητες υδρογόνου να μπορούν πράγματι να διοχετευθούν στις ευρωπαϊκές αγορές. Παράλληλα, καθοριστικής σημασίας θεωρείται η σταδιακή ωρίμανση της ζήτησης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρύτερη περιφέρεια, κυρίως από τη βιομηχανία, τη ναυτιλία και μακροπρόθεσμα την ηλεκτροπαραγωγή, προκειμένου να στηριχθεί ένα βιώσιμο εμπορικό μοντέλο.

Την ίδια στιγμή, παράγοντες της αγοράς υπογραμμίζουν ότι παραμένουν ανοιχτά σημαντικά θεσμικά, ρυθμιστικά και χρηματοδοτικά ζητήματα, τα οποία εξακολουθούν να λειτουργούν ανασταλτικά για τη λήψη οριστικών επενδυτικών αποφάσεων. «Υπάρχει ο κίνδυνος οι υποδομές να προηγηθούν της ίδιας της αγοράς», σημειώνουν χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το βασικό ζητούμενο δεν είναι μόνο η κατασκευή αγωγών ή δικτύων υδρογόνου, αλλά κυρίως η διασφάλιση ότι θα υπάρξουν επαρκείς παραγωγοί και καταναλωτές που θα μπορούν να στηρίξουν οικονομικά την αλυσίδα αξίας του νέου καυσίμου σε ανταγωνιστικές τιμές.

Πάντως, κύκλοι της αγοράς επισημαίνουν ότι η Ελλάδα έχει καθυστερήσει σημαντικά στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής για το υδρογόνο, η οποία θα μπορούσε να αναδείξει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και να χαράξει έναν σαφή οδικό χάρτη για την ανάπτυξη της αγοράς τα επόμενα χρόνια. Όπως αναφέρουν, η απουσία συγκεκριμένων σταδίων και προτεραιοτήτων περιορίζει τη δυνατότητα της χώρας να αξιοποιήσει το υδρογόνο ως εργαλείο ενίσχυσης της ενεργειακής ασφάλειας, ανάπτυξης εξαγωγικής δραστηριότητας και στήριξης της απανθρακοποίησης κρίσιμων κλάδων της οικονομίας, όπως οι θαλάσσιες μεταφορές και η παραγωγή καυσίμων.

Οι ίδιοι κύκλοι σημειώνουν ότι οι μέχρι σήμερα επιδόσεις της Ελλάδας στον τομέα του υδρογόνου παραμένουν χαμηλότερες των προσδοκιών, με τα περιορισμένα βήματα που έχουν γίνει να μην αντανακλούν, όπως λένε, τη δυναμική μιας χώρας που διαθέτει ισχυρό ανανεώσιμο δυναμικό, υψηλή ηλιοφάνεια, σημαντικούς αιολικούς πόρους και στρατηγική γεωγραφική θέση. Κατά τις ίδιες πηγές, η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει πιο ενεργό ρόλο στον ευρωπαϊκό χάρτη του υδρογόνου, τόσο ως παραγωγός όσο και ως εξαγωγικός κόμβος ενός νέου ενεργειακού προϊόντος.

Ωστόσο, υπάρχει και ο αντίλογος. «Σταδιακά να δημιουργείται ένα πιο ρεαλιστικό έδαφος για την ανάπτυξη παραγωγής υδρογόνου στην Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα προχωρήσουν παράλληλα ορισμένες κρίσιμες παράμετροι». Όπως αναφέρουν, καθοριστικής σημασίας θεωρείται η σταδιακή ωρίμανση της ζήτησης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρύτερη περιφέρεια, κυρίως από τη βιομηχανία, τη ναυτιλία και μακροπρόθεσμα την ηλεκτροπαραγωγή, προκειμένου να στηριχθεί ένα βιώσιμο εμπορικό μοντέλο.

Την ίδια στιγμή, παράγοντες της αγοράς υπογραμμίζουν ότι παραμένουν ανοιχτά σημαντικά θεσμικά, ρυθμιστικά και χρηματοδοτικά ζητήματα, τα οποία εξακολουθούν να λειτουργούν ανασταλτικά για τη λήψη οριστικών επενδυτικών αποφάσεων. «Υπάρχει ο κίνδυνος οι υποδομές να προηγηθούν της ίδιας της αγοράς», σημειώνουν χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το βασικό ζητούμενο δεν είναι μόνο η κατασκευή αγωγών ή δικτύων υδρογόνου, αλλά κυρίως η διασφάλιση ότι θα υπάρξουν επαρκείς παραγωγοί και καταναλωτές που θα μπορούν να στηρίξουν οικονομικά την αλυσίδα αξίας του νέου καυσίμου σε ανταγωνιστικές τιμές.

Διαβάστε ακόμη