Το ζήτημα της ενεργειακής αναβάθμισης των κτιρίων αποτελεί ένα στοίχημα που προσπαθεί να πετύχει η πολιτεία. Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε η εκτίμηση ότι κάθε χρόνο πρέπει να υλοποιείται ένα πρόγραμμα εξοικονόμησης ενέργειας. Οι δήμοι έχουν περάσει τα προηγούμενα χρόνια από το στάδιο της μείωσης του ενεργειακού κόστους, κυρίως μέσω παρεμβάσεων στον οδοφωτισμό, και πλέον στοχεύουν στη δημιουργία κτιρίων μηδενικών ρύπων. Στο ίδιο πλαίσιο, στοχεύουν και στην ενεργειακή εξοικονόμηση των ΔΕΥΑ. Ωστόσο, ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δήμοι είναι οι χρηματοδοτήσεις, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επαρκούν για να καλύψουν το σύνολο των δημοτικών κτιρίων.
Όπως ανέφερε πρόσφατα η Εύα Αθανασάκου, Ενεργειακός Φυσικός και Διευθύντρια Προγράμματος Ενεργειακής Αποδοτικότητας της ΕΥΔΙΤΗ, μιλώντας σε συνέδριο που οργάνωσε το ΙΕΝΕ, «η ενεργειακή αναβάθμιση των δημοτικών κτιρίων είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για το κλίμα αλλά και για τη βιωσιμότητα των τοπικών κοινωνιών. Όμως υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις φιλόδοξες ανακοινώσεις όλων των φορέων και την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει κάθε δημοτική αρχή. Οι δήμοι διαχειρίζονται ένα πολύ μεγάλο κτιριακό απόθεμα. Υπάρχουν 19.000 σχολικά κτίρια, όπου το 80% διαχειρίζεται από δήμους.
Το βασικό ζήτημα για τις ενεργειακές αναβαθμίσεις είναι ότι το σημερινό μοντέλο, που στηρίζεται στις επιδοτήσεις, δεν επαρκεί για την κλίμακα των αναγκών που έχουν οι δήμοι. Στην πράξη, τα περισσότερα προγράμματα μπορούν να καλύψουν μόνο ένα μικρό μέρος των δημοτικών κτιρίων, 4-5 ανά δήμο, και τα προγράμματα αυτά σχεδιάζονται σε πολυετείς προγραμματικές περιόδους. Δηλαδή, για τα περισσότερα προγράμματα υπάρχει μόνο μία πρόσκληση κάθε πενταετία. Το ποσοστό επιδότησης καλύπτει ένα μέρος της δαπάνης για την ενεργειακή αναβάθμιση και, συνολικά, οι δήμοι δυσκολεύονται να καλύψουν το υπόλοιπο.
Άρα, μόνο με επιδοτήσεις δεν μπορούμε να καλύψουμε τον ρυθμό ανακαινίσεων που απαιτούν οι στόχοι για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Απαιτείται ένας νέος σχεδιασμός που να διευκολύνει την πρόσβαση των δήμων. Σε ευρωπαϊκά έργα έχει φανεί στην πράξη ότι μία λύση είναι οι μεικτές χρηματοδοτήσεις, δηλαδή ο συνδυασμός κρατικών ή και ευρωπαϊκών πόρων με ιδιωτικά κεφάλαια μέσω συμβάσεων ενεργειακής απόδοσης».
Διαβάστε ακόμη
