Το επόμενο μεγάλο στοίχημα για τα φωτοβολταϊκά πάρκα είναι η ετοιμότητά τους να προσφέρουν υπηρεσίες στην αγορά εξισορρόπησης. Ήδη, ένα χαρτοφυλάκιο έργων που ξεπερνά κατά πολύ τα 2 GW έχει εισέλθει σε αυτή την κατεύθυνση, καθώς η δυνατότητα συμμετοχής στην αγορά εξισορρόπησης η οποία ανοίγεται πλέον αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία για την εμπορική αξιοποίηση των έργων ΑΠΕ.

Για να επιτευχθεί αυτό, απαιτούνται κατάλληλες υποδομές, στη λογική των Virtual Power Plants (VPP), οι οποίες θα επιτρέπουν τον κεντρικό έλεγχο και τη διαχείριση της παραγωγής των φωτοβολταϊκών πάρκων. Οι Φορείς Σωρευτικής Εκπροσώπησης (ΦΟΣΕ) επενδύουν ήδη προς αυτή την κατεύθυνση, με στόχο η επικοινωνία και η διαχείριση των εντολών περιορισμού της παραγωγής να μη βασίζονται πλέον σε τηλεφωνικές συνεννοήσεις, αλλά να πραγματοποιούνται μέσα από οργανωμένα και αυτοματοποιημένα συστήματα. Με αυτόν τον τρόπο, η διαδικασία γίνεται περισσότερο ελεγχόμενη και αποτελεσματική.

Ωστόσο, υπάρχουν και φωτοβολταϊκά πάρκα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη διασύνδεσή τους με τα συγκεκριμένα συστήματα, για τεχνικούς λόγους, γεγονός που δυσχεραίνει την ένταξή τους σε ένα ενιαίο πλαίσιο διαχείρισης.

Την ίδια στιγμή, οι περικοπές παραγωγής στην αγορά πραγματοποιούνται πλέον με όρους αγοράς, ενώ σημαντικό κίνητρο για την ενεργοποίηση των παραγωγών αποτέλεσε η θέσπιση του ορίου των -50 ευρώ/MWh. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη σημασία αποκτά και το ζήτημα του ορίου των αρνητικών τιμών.

Πριν από λίγους μήνες τέθηκε η πρόταση το σχετικό όριο να καθοριστεί εξαρχής στα -100 ευρώ/MWh, ώστε να διαμορφωθεί το απαραίτητο οικονομικό κίνητρο για τη συμμόρφωση και τον περιορισμό της παραγωγής από έργα με καθεστώς Feed-in-Premium (FiP), τα οποία αποτελούν σημαντικό μέρος των εμπορικά ενεργών έργων.

Όπως αναφέρουν πηγές της αγοράς, η συγκεκριμένη ρύθμιση θα μπορούσε να επιταχύνει τις διαδικασίες, ώστε οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας να αρχίσουν να προσφέρουν υπηρεσίες εξισορρόπησης. Η λογική είναι ότι, εάν ένας παραγωγός περιορίσει την παραγωγή του σε μια αγορά όπου η σχετική τιμή διαμορφώνεται στα -100 ευρώ/MWh, η οικονομική επίδραση μπορεί να είναι αντίστοιχη με το να εισπράττει το συγκεκριμένο ποσό για την ενέργεια που δεν παράγει.

Για παράδειγμα, εάν ένας παραγωγός έχει σύμβαση με τιμή 70 ευρώ/MWh και λαμβάνει 100 ευρώ/MWh για να μην παράγει, το οικονομικό κίνητρο για τον περιορισμό της παραγωγής ενισχύεται σημαντικά. Με αυτόν τον τρόπο, η συμμετοχή στην αγορά εξισορρόπησης μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους παραγωγούς.

Θα πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η διαμόρφωση του ορίου στα -100 ευρώ/MWh συνεπάγεται και ορισμένες επιβαρύνσεις. Όπως επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, ενδέχεται να προκύψει ελαφρώς υψηλότερο κόστος αποκλίσεων για έναν ΦΟΣΕ, καθώς και αυξημένη χρέωση για το ΛΠ3, η οποία μετακυλίεται στους τελικούς καταναλωτές. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι διευρύνεται η διαφορά των τιμών, ενισχύοντας τη μεταβλητότητα στην αγορά εξισορρόπησης.

Το στοίχημα για τις μπαταρίες: Η βελτιστοποίηση της λειτουργίας και η διάρκεια ζωής

Παράλληλα με την εξέλιξη της συμμετοχής των φωτοβολταϊκών στην αγορά εξισορρόπησης, ένα εξίσου σημαντικό στοίχημα αφορά τη βέλτιστη αξιοποίηση των συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας.

Το ζητούμενο είναι η βελτιστοποίηση της λειτουργίας κάθε μπαταρίας, έναν ρόλο που αναλαμβάνουν σε σημαντικό βαθμό οι ΦΟΣΕ. Στο πλαίσιο αυτό, οι ΦΟΣΕ διατηρούν ένα μικρό μερίδιο από την αξία που δημιουργείται μέσω της βελτιστοποίησης, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη διαχείριση της λειτουργίας του συστήματος με βάση τις συνθήκες και τις προοπτικές της αγοράς.

Η διαδικασία αυτή είναι σύνθετη, καθώς πρέπει να λαμβάνονται υπόψη πολλαπλά σενάρια εξέλιξης της αγοράς, αλλά και συγκεκριμένες τεχνικές παράμετροι. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται ο αριθμός των κύκλων φόρτισης και εκφόρτισης που μπορεί να πραγματοποιεί η μπαταρία σε ημερήσια βάση, καθώς και οι λειτουργικοί περιορισμοί που καθορίζουν τη χρήση της.

Η στρατηγική βελτιστοποίησης δεν μπορεί, επομένως, να περιορίζεται στην επίτευξη του μεγαλύτερου δυνατού οικονομικού οφέλους σε καθημερινή βάση. Απαιτείται παράλληλα μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, καθώς η εντατικότερη χρήση της μπαταρίας σήμερα μπορεί να περιορίσει τις δυνατότητές της στο μέλλον. Όσο περισσότερο χρησιμοποιείται ένα σύστημα αποθήκευσης, τόσο μεγαλύτερη είναι η καταπόνησή του και τόσο περισσότερο επηρεάζεται η διάρκεια ζωής του. Αυτό σημαίνει ότι η υπερβολική αξιοποίησή του σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα μπορεί να οδηγήσει στην ανάγκη μελλοντικής επαύξησης της ισχύος ή της χωρητικότητάς του.

Επομένως, ο αλγόριθμος βελτιστοποίησης θα πρέπει να συνυπολογίζει όχι μόνο τις καθημερινές ευκαιρίες της αγοράς, αλλά και τη μακροχρόνια τεχνική συμπεριφορά της μπαταρίας, ώστε να επιτυγχάνεται η κατάλληλη ισορροπία μεταξύ οικονομικής απόδοσης και διατήρησης της λειτουργικής της δυνατότητας.

Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και το ρυθμιστικό πλαίσιο. Οι σχετικές ρυθμιστικές παράμετροι και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό θα πρέπει να ενσωματώνονται στον αλγόριθμο που αναπτύσσεται για τη διαχείριση της μπαταρίας, καθώς επηρεάζουν τις επιλογές λειτουργίας και τη στρατηγική συμμετοχής της στις αγορές ενέργειας.

Διαβάστε ακόμη