Την αυστηροποίηση του ρυθμιστικού ελέγχου για τη μαζική χωροθέτηση μικρών σταθμών ΑΠΕ στην ίδια γεωγραφική περιοχή επιβάλλει πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για τα φωτοβολταϊκά. Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο θέτει στο επίκεντρο την πάγια πρακτική κατάτμησης ενιαίων επενδύσεων σε επιμέρους μικρότερα έργα, η οποία αποσκοπεί στην υπαγωγή τους σε ευνοϊκότερο αδειοδοτικό πλαίσιο και, μέχρι πρότινος, σε προνομιακό καθεστώς κατακύρωσης ταρίφας για εγκαταστάσεις περιορισμένης ισχύος.
Η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά 186 φωτοβολταϊκούς σταθμούς, συνολικής ισχύος 185,814 MW, με χωροθέτηση πλησίον της τεχνητής λίμνης Πηνειού σε επιφάνεια περίπου 2.700 στρεμμάτων. Αν και οι μονάδες εξασφάλισαν αυτόνομες βεβαιώσεις απαλλαγής από περιβαλλοντική αδειοδότηση, το ΣτΕ αποφάνθηκε πως η αρμόδια Διοίκηση παρέλειψε να ελέγξει προκαταρκτικά κατά πόσο τα γειτνιάζοντα έργα συνιστούσαν στην πραγματικότητα μία ενιαία επένδυση. Συνέπεια αυτού ήταν η πλήρης ακύρωση 186 βεβαιώσεων, καθώς και 25 συναφών εγκρίσεων για εργασίες μικρής κλίμακας.
Αξίζει να σημειωθεί πως το ανώτατο δικαστήριο δεν αμφισβητεί συνολικά τον κανόνα περιβαλλοντικής απαλλαγής για τα φωτοβολταϊκά ισχύος έως 1 MW. Αντιθέτως, επικυρώνει τη νομιμότητα του υφιστάμενου ορίου, υπογραμμίζοντας όμως ρητά πως η ισχύς του δεν αναιρεί την υποχρέωση της Διοίκησης να αξιολογεί τα ειδικά χαρακτηριστικά της εκάστοτε χωροθέτησης.
Ως εκ τούτου, η ανάπτυξη πολλαπλών γειτονικών σταθμών, η σχεδόν ταυτόχρονη υποβολή των σχετικών αιτήσεων και οι πιθανές σωρευτικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, συνιστούν παραμέτρους που δεν επιτρέπεται να παραβλέπονται. Εφόσον προκύπτουν ανάλογες ενδείξεις καταστρατήγησης, καθίσταται πλέον υποχρεωτικός ο προκαταρκτικός περιβαλλοντικός έλεγχος, προκειμένου να κριθεί επισήμως η αναγκαιότητα επιβολής κανονικής διαδικασίας περιβαλλοντικής αδειοδότησης.
Διαβάστε ακόμη
